ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن کرده بود؛ فريب
مي فروخت. مردم دورش جمع شده بودند،هياهو مي کردند و هول مي زدند و
بيشتر مي خواستند. توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،دروغ و خيانت،
جاه طلبي و ... هر کس چيزي مي خريد و در ازايش چيزي مي داد. بعضي ها
تکه اي از قلبشان را مي دادند و بعضي پاره اي از روحشان را. بعضي ها
ايمانشان را مي دادند و بعضي آزادگيشان را. شيطان مي خنديد و دهانش بوي
گند جهنم مي داد. حالم را به هم مي زد. دلم مي خواست همه نفرتم را توي
صورتش تف کنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من کاري با کسي ندارم،فقط
گوشه اي بساطم را پهن کرده ام و آرام نجوا مي کنم. نه قيل و قال مي کنم و
نه کسي را مجبور ميکنم چيزي از من بخرد. مي بيني! آدمها خودشان دور من
جمع شده اند. جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديکتر آورد و گفت: البته
تو با اينها فرق ميکني.تو زيرکي و مومن. زيرکي و ايمان، آدم را نجات
ميدهد. اينها ساده اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي خورند. از شيطان
بدم مي آمد. حرف هايش اما شيرين بود. گذاشتم که حرف بزند و او هي گفت و
گفت و گفت. ساعت ها کنار بساطش نشستم تا اين که چشمم
به جعبه اي عبادت افتاد که لا به لاي چيزهاي ديگر بود. دور از چشم
شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يک بار هم شده کسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يک
بار هم او فريب بخورد. به خانه آمدم و در کوچک جعبه عبادت را باز کردم.
توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق
ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،نبود! فهميدم که
آن را کنار بساط شيطان جا گذاشته ام. تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش
کردم. تمام راه خدا خدا کردم. مي خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت
دروغي اش را توي سرش بکوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان
اما نبود. آن وقت نشستم و هاي هاي گريه کردم. اشک هايم که تمام
شد،بلند شدم. بلند شدم تا بي دلي ام را با خود ببرم که صدايي شنيدم،
صداي قلبم را. و همان جا بي اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به
شکرانه قلبي که پيدا شده بود